Aydın ve Cafer ile Çobançeşme durağında buluşmamız maceralı başladı.
-Cumartesi saat 9:00’da buluşma yerimiz Sıhhıye Çobançeşme durağı
demiştim. İyi bir tarif olmadığını sonrasında anladım. Cafer Sıhhıye’yi duyunca Sıhhıye köprüsüne gitmiş. Aydın ise İbn-i Sina Hastanesinin oradaki Çobançeşme durağında soluğu almış. Velhasıl bir araya gelebildik. Güzel sohbetler eşliğinde A-Blok kayalıklarına doğru yola çıktık.
Ihlaton (VI-) rotasına 2 noktalı bir istasyon kurduk. Cafer rotayı ilk görüşte (rotayı ilk görüşte hiç denemeden çıkmak daha çok takdir edilir, on sight) ayağında katalarla çıktı. Ben 1. denememde tek oturuşta, ikincisinde hiç oturmadan çıktım. Aydın ise bileğini incittiği için ufak bir denemede bulundu ama fazla zorlamak istemedi. Bir arama kurtarmacı olarak Aydın, çok değerli bilgileri bize öğretti. İpin ortasından malzeme kullanmadan emniyet kemerine bağlanmak, düğüm sabitleme, lider çıkışı üstten emniyetli sisteme çevirme bilgilerini uygulayarak öğrendik. Ayrıca bugün Aydın sayesinde müzik yayınımızda vardı. Utku ile birgün önce konuştuğumuz üzere krampon ve buz kazması ile kayada tırmanmak için ekip geldi. İçlerinde Everest’e ve Gasherbrum II’ye çıkan Bora Maviş vardı. Bora’yı tebrik edip sohbet etme imkanı bulduk. Çatlak rotasını bu şekilde tırmandılar bizde keyiflice izledik. Bugün diğer günlerin aksina A-Blok kayalıkları epey kalabalık sayılırdı. Cafer’in arkadaşı olan 2 spor tırmanışcı da en zor rotaları lider çıktılar.
Ayaklarım yerden kesildi. 1 metre havaya fırladım. Cafer’le yan yana geldik. Cafer’in buyuk bir kaya bloğonun 20 cm yanından sıyrılarak geçtiğini gördüm. Ne olur çarpmasın diye içimden geçirdiğimi çok iyi biliyorum. Çarpmadı, yere de çarpmadı. Yere yarım metre kala tutmayı başardım. Yere çarpsa ne olacağını düşünmek bile istemiyorum. İyi misin diye bana sordu. Kendini düşünmeyip benim iyi olup olmadığını soruyor. İşte tırmanmak böyle birşey. Önemli olan kendisinin iyi olup olmayışıydı. Biraz önce lider düştü. Önemli bir düşüştü ama birşeyi yoktu. Dolma (IV+) rotasında lider tırmanıyordu. 5.5 metre kadar yükselmişti. 2. bolta klip (belindeki ipi ekspresin karabininden geçirmek) yapmıştı. 2. bolt ile 3. bolt arasındaki mesafe uzun olduğu için bir stopper yerleştirip bir ara emniyet noktası oluşturmuştu. Bu oluşturduğu ara emniyetten tereddüt etmişti. Ne varki kollar bitince kendisini bıraktı ve refleks olarak kayadan kendisini uzaklaştırdı. Yerleştirdiği malzemenin yana çekeri olmadığından malzeme yerinden çıktı. 4.5 metrelik bir lider düşün sonrasında yere yarım metre kala durdu. Emniyetçisi bendim. Yüreğim ağzıma geldi. Bu lider düşüş teorik olarak şoklu bir düşüştü. Fakat stopperin yerinden fırlarken aldığı yük ve benim yukarı fırlamam (istemeden de olsa!) sayesinde Cafer’e şok binmedi. Hatta Cafer şimdiye kadar yaşadığım uzun ama en az şoklu düşüş diye nitelendirdi. Bu rotayı Cafer bir kez daha lider denedi ama yarıdan geri döndü. Dolma rotasına üstten emniyet kurarak birer kez tamamladık. Eşyaları toplayıp şehirin yoluna düştük.
3 kafadar dağ ve tırmanma planları yaptık. Umarım ileriki günlerde bunları gerçekleştirme olanağımız olur. Sohbetler genelde ya dağdandı ya da dalıştan. Dalıştan hiçbirşey anlamama rağmen sayelerinde birçok şey öğrendim. Geri dönüş yolunda Ağrı’dan Everest’e sunumunu izlemek için hızlı adımlarla ilerledik. Saat 17:00’da başlayan gösteriye 17:50’de ulaşınca fotoğraf gösterisini kaçırdık. Bir 15 dakika sonra sunum bitti. Çıkışta tanıdık arkadaşları görmek bize teselli oldu. Kızılay’da bir çay bahçesinde dışlarıda oturarak bu güzel güne devam ettik. Dışarıda oturma fikri sanirim benimdi. Bunu hangi akla hizmetle yaptığımı hala pek kestiremiyorum. Çünkü hafiften titreyerek! sohbet ettim.
